Mirsad Fazlagic
Capljina, 4. aprila 1943.

Sportsku karijeru zapoceo je 1957. godine u capljinskom Borcu. Godine 1959. presao je u podmladak sarajevskog Zeljeznicara za koji je odigrao 16 utakmica. Sa Grbavice 1960. odlazi na Kosevo! U prvoj ekipi Sarajeva debitovao je u sezoni 1961/62! Za Sarajevo je odigrao 450 utakmica. U dresu reprezentacije Jugoslavije debitovao je 30. marta 1963. u Briselu protiv selekcije Belgije. Pobjedila je Jugoslavija sa 1:0 golom Milana Galica. Za najbolju reprezentaciju odigrao je 19 utakmica. Bio je kapiten Sarajeva u sampionskoj ekipi. Bio je kapiten reprezentacije Jugoslavije koja je na Evropskom prvenstvu u Rimu 1968. osvojila srebrnu medalju. Fudbalsku karijeru zavrsio je rano (1972), zbog povrede noge. Posljednju utakmicu odigrao je protiv Sportlinga iz Lisabona, na Kosevu - 2:2! Potice iz sportske porodice: braca Fahrudin i Adem igrali su fudbal, a njegov brat Ahmet bio je reprezentativac u kajaku. Njegov otac Ibrahim jedan je od osnivaca Uskoka (Borac) iz Capljine. Biran je medju najbolje sportiste Bosne i Hercegovine.

SAGA O KAPITENU
Prica pocinje u malom mjestu kraj Neretve, gdje je Mirsad Fazlagic u danima bezbriznog djetinjstva trcao za fudbalskom loptom mastajuci da nekada i sam postane igrac cije ce fotografije izlaziti u novinama, a ime biti cesto spominjano. Ali tih dana 1957. djecak iz Capljine nije mogao ni slutiti da ce jedanaest godina kasnije biti kapiten najboljim fudbalerima Jugoslavije. Zato je prica o Mirsadu Fazlagicu u stvari prica o kapitenu. To su lijepa sjecanja na fudbalske godine kada je sa trakom oko lijeve ruke provodio prvo sampionsku ekipu Sarajeva, a godinu dana kasnije i reprezentaciju Jugoslavije. Oba tima bila su po mnogo cemu izuzetna. Na Kosevu su tada igrali majstori cija su imena usla u najsvjetlije stranice Sarajeva jer je to ekipa koja je gradu na Miljacki donijela prvu sampionsku titulu. Imena: Muftica, Sirce, Fazlagica, Bajica, Vujovica, Jasenkovica, Muzurovica, Prljace, Prodanovica, Siljkuta, Musemica, Antica i Blazevica su dio jedne fudbalske price o kojoj i sada s ushicenjem govore navijaci Sarajeva. Ta ekipa s Koseva izasla je na evropsku scenu predvodjena Mirsadom Fazlagicem. U dva duela sa cuvenim Manchester United-om Sarajevo je pruzilo izvanredne igre i dobilo aplauz sa prepunih tribina Koseva i Old Traforda. Kao kapiten Sarajeva, Fazlagic se tada nije radovao trijumfu zbog cudesnog sudjenja Masea, koji je priznao Bestov gol nakon sto je loptu u igru ubacio jedan foto-reporter u Manchesteru! Godinu dana kasnije Fazlagic je igrao gotovo protiv istih fudbalera. Jugoslavija su u Firenci, 5. juna 1968. u polufinalu Prvenstva Evrope sastala sa svjetskim prvakom - selekcijom Engleske. Reprezentaciju Jugoslavije predvodio je Mirsad Fazlagic! Naporedo sa njim koracao je kapiten Engleske Bobi Mur! Sudija De Mendibil iz Spanije je stisnuo ruku dvojici kapitena prije nego sto je poceo jedan veliki boj u kome je mnogo mladja ali i mnogo odvaznija ekipa Jugoslavije izborila sjajnu pobjedu. Mirsad Fazlagic je tada stajao na celu kolone velemajstora: Dragana Dzajica, Ivice Osima, Dragana Holcera, Vahidina Musemica, Ilije Pantelica, Blagoja Paunovica, Ilije Petkovica, Miroslava Pavlovica, Dobrivoja Trivica i Milana Damjanovica! Kako je Mirsad Fazlagic postao kapiten te slavne ekipe? - pitali su se tada, a vjerovatno se pitaju i sada brojni ljubitelji fudbala. Dvanaest godina kasnije Mirsad Fazlagic je odgovorio na to pitanje: Sve sam u fudbalu postigao upornoscu i radom! Fudbalsku igru sam ozbiljno shvatio od prvih dana dok sam bio pionir u Capljini. Tako sam se i ponasao do kraja svoje karijere. Selektor Rajko Mitic je znao da cijeni te vrline. On je prvi "iznevjerio" tradiciju. Kapitensku traku je dao meni, iako je u reprezentaciji bilo starijih igraca i po godinama i po stazu u drzavnom dresu! Uvijek se rado sjecam saradnje sa selektorom Miticem. On mi je mnogo vjerovao. Zastupao sam ga u svim situacijama gdje se on nije mogao pojaviti u dirigentskoj ulozi. Fudbaleri su me cijenili. Sjecam se jednog detalja na pripremama u Koverdjanu uoci utakmice sa Engleskom. Igraci su poslije 22 sata ostali da piju kafu, ali su nakon mog upozorenja da su zakasnili na spavanje, otisli kod selektora Mitica i izvinuli mu se. Vladao je zaista drugarski odnos u reprezentaciji; uvazavanje je bilo obostrano. Osjecao sam veliku cast sto sam nosio kapitensku traku i sto sam predvodio svjetske asove. Biti kapiten Dzajicu, Osimu, Holceru, Musemicu...najvece je fudbalsko priznanje. Kakva je fudbalska licnost bio Mirsad Fazlagic kazuju mnogi detalji. On je prvih dana proljeca 1963. debitovao u nasoj najboljoj selekciji protiv Belgije da bi u jesen iste godine odigrao jos jednu utakmicu protiv Madjarske u Beogradu, a onda iz neobjasnjivih razloga 46 puta sjedio na klupi za rezervne fudbalere! Pet godina je neopravdano bio rezerva! Za to vrijeme se u reprezentaciji promjenilo 14 bekova; promjenili su se i brojni selektori, ali je Mirsad Fazlagic ostao tih i uporan! I poslije toliko cekanja, kada i najcvrsci sportisti izgube nadu, Fazlagic je vjerovao u sebe. Znao je da ce doci trenuci njegove reprezentativne afirmacije. Sa klupe za rezervne igrace usao je u tim i postao kapiten slavne reprezentacije kojoj se 1968. divila fudbalska Evropa. Da je Mirsad Fazlagic (po kvalitetu je to zasluzio) umjesto na klupi bio u igri, po broju reprezentativnih nastupa (65) zauzimao bi sami vrh sa Brankom Zabecom. A na klupu se, kakvog li apsurda, preselio nakon one sjajne igre nase reprezentacije 6. oktobra 1963. i pobjede nad Madjarskom od 2:0! jedan od najboljih u ekipi Jugoslavije bio je Mirsad Fazlagic!